This article examines the stage reached in the transformation of Artificial Intelligence from a simple data processing tool into an autonomous socio-technological and potentially transhumanist entity capable of making independent decisions, as well as the scientific ethical and human rights paradoxes that this transformation has brought about due to algorithmic reasons. When evaluated alongside its goals such as scientific progress and technological promise research findings reveal that systemic risks, including hallucinations that undermine academic integrity and reliability, as well as algorithmic discrimination that exacerbates historical inequalities, constitute fundamental crisis points for the legitimacy of artificial intelligence. The article aims to access current data using literature review research method. It examines efforts to align AI with human rights and scientific ethics in light of regulations established by international organizations and proposes strategies to resolve these paradoxes. In conclusion, given the algorithmic risks of AI in academic processes where knowledge is produced, it is essential for authors and reviewers to adhere to ethical guidelines. The rapid advancement and growing power of AI highlight the need to align it with international norms and values focused on scientific ethics and human rights worldwide.

Bu makale, yapay zekanın basit bir veri işleme aracından bağımsız kararlar alabilen özerk bir sosyo-teknolojik ve potansiyel olarak trans hümanist varlığa dönüşümünde ulaşılan aşamayı ve bu dönüşümün algoritmik nedenlerle ortaya çıkardığı bilimsel etik ve insan hakları paradokslarını incelemektedir. Bilimsel ilerleme ve teknolojik vaatler gibi hedefleriyle birlikte değerlendirildiğinde, araştırma bulguları, akademik bütünlüğü ve güvenilirliği zedeleyen halüsinasyonlar ile tarihsel eşitsizlikleri daha da şiddetlendiren algoritmik ayrımcılık gibi sistemik risklerin, yapay zekanın meşruiyeti için temel kriz noktaları oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Makale, literatür taraması araştırma yöntemini kullanarak güncel verilere ulaşmayı amaçlamaktadır. Uluslararası kuruluşlar tarafından belirlenen düzenlemeler ışığında, yapay zekayı insan hakları ve bilimsel etikle uyumlu hale getirme çabalarını incelemekte ve bu paradoksları çözmek için stratejiler önermektedir. Sonuç olarak, bilginin üretildiği akademik süreçlerde yapay zekanın algoritmik riskleri göz önüne alındığında, yazarların ve hakemlerin etik kurallara uymaları esastır. Yapay zekanın hızlı ilerlemesi ve artan gücü, onu dünya çapında bilimsel etik ve insan haklarına odaklanan uluslararası norm ve değerlerle uyumlu hale getirme ihtiyacını vurgulamaktadır.